آموزش ابتدايي زير بناي آموزش و پرورش

کاسه ي چوبي

پيرمردي تصميم گرفت تا با پسر ، عروس و نوه ي چهارساله ي خود زندگي كند. دستان پيرمرد مي لرزيد و چشمانش خوب نمي ديد و به سختي مي توانست راه برود . هنگام خوردن شام غذايش روي ميز ريخت و ليواني را بر زمين انداخت و شكست .

    پسر و عروس از اين كثيف كاري پيرمرد ناراحت شدند ؛ « بايد در باره ي پدر بزرگ كاري بكنيم ، وگرنه تمام خانه را به هم مي ريزد.» . آن ها يك ميز كوچك در گوشه ي اتاق قرار دادند و پدر بزرگ مجبور شد به تنهايي در آن جا غذا بخورد . بعد از اين كه يك بشقاب از دست پدر بزرگ افتاد و شكست ، ديگر مجبور بود غذايش را در كاسه ي چوبي بخورد . هر وقت خانواده او را سرزنش مي كردند ، پدر بزرگ فقط اشك مي ريخت.

   يك روز عصر ، قبل از شام ، پدر متوجه پسر چهار ساله ي خود شد كه داشت با چند تكه چوب بازي مي كرد . پدر رو به او كرد و گفت :«پسرم ،داري چي درست مي كني ؟»پسر با شيرين زباني گفت :« دارم براي تو و مامان كاسه هاي چوبي درست مي كنم كه وقتي پير شديد ،در آن ها غذا بخوريد »! و تبسمي كرد و به كارش ادامه داد.

    از آن روز به بعد همه ي خانواده با هم سر يك ميز غذا مي خوردند .

               «  برگرفته از كتاب سبز زندگي  به كوشش محمود معيني فر »

 عکس برگرفته از :http://www.aks.akkasee.com

آينه در آسمان

مدرسه

مدرسه براي كودك جايگاه وي‍‍ژه اي است . ساختماني كه كودك ،روزهاي درس به آنجا

 مي رود و هم كلاسي ها و مربيان خود را مي بيند ،محلي براي تحصيل و زندگي است كه

 كودك بخش عمده اي از اوقات خود را در آن مي گذراند . آشكار است كه در ميان

 همين چهار ديواري ها ،كودك ،خواندن ،نوشتن و شمارش و حساب را فرا مي گيرد و

 سپس به موضوع هاي پيچيده تري مي پردازد و باز در همين اماكن است كه طفل ،

 خارج از محيط خانه و خانواده ، درس زندگي اجتماعي و گروهي ، روابط انساني و

 نظم و انضباط مي آموزدو در يك كلام ، كودك ، جامعه و قواعد آن را در مدرسه

 فرا مي گيرد.          بقيه را  در ادامه ي مطالب مطالعه فرماييد

...............

پنجه در افکنده ايم به جاي همراهي کردنشان

سنگين سنگين بر دوش مي کشيم بار دگران را

اجتماع نياز مند رهايي است نه تصاحب در راه خويش

ايثار بايد کرد نه انجام وظيفه ،ايثار بايد کرد نه انجام وظيفه

(از دوست خوبم مقدم )

خاطره از بچه ها و کار هاي بامزه ي آن ها زياد است اما يکي از آن هايي که به يادم آمد را

برايتان تعريف ميکنم:در ابتدايي کتابي هست به نام بنويسيم که بچه هابايد تمرين هاي فارسي

 خود را در آن انجام دهند . سؤالي پرسيده شده بود که « شير خوردني با شير جنگل چه

تفاوتي دارد؟» من مشغول بررسي تکاليف بودم که چشمم به جملاتي افتادکه متفاوت از

پاسخ هاي ديگر بچه ها بود . دختري به نام پرستو در جواب اين سؤال نوشته بود: « شير

خوردني همان شيري است که ما آدم ها مي خوريم مثل شير پاستوريزه و شير جنگل

همان است که بچه هاي حيوانات جنگلي مي خورند ،مثل شير آهو و شير گوزن.....»

يک خاطره ديگر هم يادم افتاد: بچه هاي ابتدايي معمولا وسايل خود را گم مي کنند و

باعث دردسر خودو معلم مي شوند .در بين دانش آموزانم پسري بودبه نام ابراهيم که در

گم کردن وسايلش به خصوص پاکن و تراشش دست بچه هاي ديگر را از پشت بسته بود .

مادر بيچاره اش که از خريدن وسايل براي او خسته شده بود روزي به مدرسه آمد و از

 دستش شکايت کرد که ديگر طاقتش طاق شده و ابراهيم حسابي او را کلافه کرده . به

 من گفت که به او گوشزد کنم تا ديگر مواظب وسايلش باشد. من هم که مي خواستم

ابراهيم حسابي حساب دستش بيايد تا همان دفعه ي اول حرفم را گوش کند برايش خط و

 نشان هايي کشيدم که او  حرف هاي من فراموشش نشود.خلاصه فردا شد و زنگ

املا ...من مشغول گفتن املا بودم که ديدم گاهي اوقات ابراهيم از جايش بلند مي شود و با

 کلي حرکات ناموزون روي دفترش مانور داده و سپس درجايش مي نشيندکمي

رويش دقيق تر شدم و نزديک رفتم . ديدم ... که ببببله .... ابراهيم خان با توجه به

 فرمايشات و نصيحت هاي من و ناله هاي مادرش پاکن و تراشش را با يک نخ کاموا (از

 نوع قرمزش ) به کمرش به زير لباسش بسته و هر وقت کلمه اي را اشتباه مي نويسد با کلي

 زحمت پاکن را از زير لباسش بيرون مي آورد و آن وقت چون پاکن به کمرش وصل

 بود موقع پاک کردن تمام کمرش هم با آن جلو و عقب مي رفت و صحنه اي

 را به وجودآورده بود که به زحمت توانستم جلوي خنده هايم را بگيرم و املا را به پايان

 ببرم......0

نشانه هاي آموزش مناسب (2)

شکيبايي و هوشياري

    آموزش و پرورش روندي با آهنگ يکسان نيست يعني با پيشرفت ، وقفه  و حتي گاهي با سير نزولي همراه بوده و هم چنين مستلزم وقت و سرمايه گذاري دراز مدتي است.

  بقيه در ادامه ي مطالب

نشانه هاي آموزش مناسب (1)

الگو قرار گرفتن پدر و مادر

طفل از دوران خرد سالي يکي از نعمت هاي بي نظير خداوند يعني قوه ي بينايي را داراست. کودک ، يادگيري و کار آموزي را از راه تقليد انجام مي دهد. به طور مثال از لبخند ديگري ، لبخند زدن ياد مي گيرد و وقتي صحبت هاي کسي را مي شنود ، سخن گفتن را مي آموزد. هم چنين او از رفتارها و واکنش ها نمونه سازي مي کند و اين کار ، گاهي تنها در اثر مشاهده و بدون آن که کسي بخواهد اين کارها را به قصد ياد دادن چيزي به او انجام دهد ، صورت مي پذيرد.  بقيه در ادامه ي مطالب